Ik hou van gebouwen met een geschiedenis, met een verhaal. Dus toen ik tijdens het plannen van een rondreis door het westen van de Verenigde Staten via-via werd geattendeerd op een B&B in een voormalig bordeel, was de keuze om hier te logeren snel gemaakt.
Het was een niet al te grote B&B, maar vier slaapkamers boven een kleine bakkerij, waar je ‘s ochtends kon ontbijten met versgebakken cinnamon buns. De bakkerij was vroeger de saloon, waar de meisjes van plezier hun klanten oppikten en boven waren de peeskamertjes. De eigenaar van de B&B heeft van de 8 peeskamers 4 ruime slaapkamers met eigen badkamers gebouwd. Allemaal ingericht met oude, maar comfortabele meubels.
Toen wij boekten, was alleen de kamer met 2 bedden en een groot bad op pootjes nog beschikbaar. Officieel voor 4 personen, dus ruim genoeg voor 2 mensen zou je denken, maar de bedden waren behoorlijk klein, dus we besloten om ieder maar een eigen bed te nemen.
Na ons fijn typisch Amerikaanse diner avondeten, kropen we al snel onder de wol. Letterlijk, want ook de bedden waren ouderwets opgemaakt met lakens en wollen dekens. En we lagen niet alleen snel, we sliepen ook heel rap. Rondreizen is best vermoeiend.
Ergens halverwege werd ik wakker omdat ik voelde hoe een hand mijn hoofd, haar en nek streelde. “Wat is er?” mompelde ik nog half slapend. Maar er kwam geen antwoord. En toen ik mijn ogen opende, zag ik dat mijn reisgenoot in het andere bed rustig lag te snurken. Recht tegenover mij. En de streling die ik had gevoeld, kwam van achteren. Daar waar hij niet was en ook in de afgelopen paar minuten niet geweest kon zijn.
Ik was in deze periode van mijn leven besmet met het scepticisme van mijn toenmalige wederhelft. Hij geloofde niet dat er meer was tussen hemel en aarde. Alles wat gebeurde, kon wetenschappelijk verklaard worden. Maar ergens in mijn binnenste zat toch nog ergens dat kleine meisje dat geloofde in spoken en monsters in de kast.
Omdat ik toch niet meer kon slapen, ben ik maar op internet gaan zoeken of geesten echt je haar kunnen strelen (ja dus) en bij de combinatie van geestverschijningen en de B&B was het ook raak. De B&B kende huisspook Eve. Althans, die naam had een van de gasten doorgekregen toen ze de geest ontmoette. Wie Eve precies was, is nooit helemaal duidelijk geworden, maar met een gebouw dat saloon, bordeel en opiumhol is geweest in zijn geschiedenis, is het niet gek dat er geesten zijn achtergebleven. Eve was in ieder geval geen onvriendelijke verschijning. En de aai over mijn bol voelde ook niet naar, maar wel doodeng omdat ik hem niet had verwacht.
De volgende ochtend wilde ik in eerste instantie niet vertellen over mijn ervaringen in de nacht. Maar toen de andere gasten vertelden dat de dekens van hun bed getrokken werden en een alleengaande reiziger vertelde dat hij een hand op zijn arm voelde, besloot ik toch maar om mijn ervaring te delen. Terwijl mijn toenmalige wederhelft naar me keek met een mengeling van verbijstering en verwarring, hoorde ik de eigenaar lachen. “Zo, Eve heeft het druk gehad vannacht!”